Publikacje - przepuklina_krazka - Bonimed - [zioła, leki ziołowe, preparaty ]

« Wstecz

Obserwacja chorych z przepukliną krążka międzykręgowego leczonych manualnie, lekami homeopatycznymi i organopreparatami

Słowa kluczowe:
Rwa klulszowa
przepuklina krążka międzykręgowego
medycyna manualna
homeopatia, organopreparaty
dyskopatia

Streszczenie:
Autor przedstawił 10 - letnią obserwację leczenia chorych z rzeczywistą przepukliną krążka między - kręgowego. Wszyscy pacjenci zakwalifikowani do obserwacji oprócz klinicznych objawów w/w schorzenia (rwa kulszowa, bóle kręgosłupa lędźwiowego, bóle kręgosłupa szyjnego, bóle krzyża i inne) dysponowali potwierdzeniem w badaniach obrazowych NMR bądź TK. Chorzy zostali zróżnicowani ze względu na płeć i wykonywany zawód. Pacjenci leczeni byli metodami terapii manualnej, lekami homeopatycznymi oraz organopreparatami.

Wiodącym wnioskiem obserwacji jest to, że skojarzenie w/w metod terapeutycznych w postępowaniu leczniczym przynosi znaczną poprawę i może stać się alternatywą dla innych form terapii, w tym także dla postępowań operacyjnych.

Obserwacją objęto 286 osób leczonych w gabinecie autora w latach 1997 - 2006. Wśród badanych 45% stanowiły kobiety a 55% mężczyźni.

Do obserwacji zakwalifikowano chorych z objawami klinicznymi przepukliny krążka międzykręgowego, którzy mieli potwierdzenie w/w rozpoznania badaniami TK lub NMR.

Procentowy podział pacjentów ze względu na rodzaj wykonywanej pracy:

- fizyczna ciężka: 23,42%
- fizyczna średnio-ciężka: 21,67%
- umysłowa w ruchu: 17,83%
- biurowa siedząca: 14,33%
- górnik: 7,00%
- fizyczna lekka: 5,60%
- kierowca: 4,90%
- nauczyciel: 2,80%
- sprzedawca: 1,75%
- suwnicowy: 0,70%

Metody terapii:

zabiegi manipulacyjne na stawach krzyżowo - biodrowych, na stawach kręgosłupa, mobilizacje czynne kręgosłupa lędźwiowego w kierunkach niebolesnych, przebywanie w pozycji odciążającej niebolesnej, mobilizacje stref komórkowo - bólowych igłoterapia więzadeł nadkolcowych, leki homeopatyczne pojedyncze i kompleksowe oraz homeopatyczne rozcieńczenia organopreparatów ze świni.

Omówienie i wyniki:
Obserwacją objęto 286 chorych. 268 stanowili chorzy z przepukliną w lędźwiowym odcinków kręgosłupa. 18 chorych z przepukliną zlokalizowaną w szyjnym odcinku kręgosłupa.

Wyniki terapii:
- chorzy, u których odnotowano poprawę lub całkowite ustąpienie dolegliwości: 94,10% - chorzy, u których nie odnotowano poprawy: 5,90%

Wśród 269 chorych, u których zanotowano poprawę byli chorzy, którzy przeszli cały proponowany im cykl terapeutyczny i uzyskali ustąpienie dolegliwości, umożliwiające im powrót do pracy zawodowej, na poprzednio zajmowanych stanowiskach (o ile pracowali zawodowo). Część chorych nie przeszła całego cyklu terapeutycznego i w dokumentacji odnotowano 3 -4 wizyty kontrolne, w których podawali stale postępującą poprawę w bólu kręgosłupa lędźwiowego, bólach krzyża i ustąpienie objawów rwy kulszowej, co zostało też potwierdzone badaniem fizykalnym (zwiększenie zakresu ruchów w leczonym obszarze kręgosłupa i podwyższenie się próby Lasegu'a). Chorzy ci, z sobie wiadomych przyczyn , nie zjawiali się celem dokończenia terapii. Zaobserwowano, że jednym z symptomów poprawy, który pojawił się w ok. 60% przypadków było osłabienie, a następnie ustąpienie bólu z następowym pojawieniem się uczucia zdrętwienia w chorej kończynie.

Chorzy byli leczeni od 1 do 22 miesięcy w/w metodami. Czas po jakim pojawiała się poprawa stanu zdrowia zależny był od czasu, jaki upłynął od początku choroby do momentu wprowadzenia leczenia.
- Jeżeli chory zgłosił się w 1 miesiącu choroby poprawa następowała po 1-2 tygodniach a ustąpienie dolegliwości po 3-8 tygodniach. - Jeżeli chory zgłosił się w 2-6 miesiącach choroby , poprawa pojawiła się 2-4 tygodnie a ustąpienie dolegliwości w 2-6 miesiącu. - Jeżeli chory zgłosił się do lekarza po okresie dłuższym niż pół roku, poprawa pojawiła się w 3-8 tygodniu leczenia a objawy ustąpiły po 4-22 miesiącach.

Wnioski:
I. Skojarzenie w/w metod terapii jest godne polecenia i może w wielu przypadkach uchronić chorego przed zabiegiem operacyjnym.

II. Skuteczność i czas trwania terapii zależy od : - okresu jaki upłynął od początku dolegliwości do momentu rozpoczęcia leczenia - doświadczenia terapeuty (większość niepowodzeń terapeutycznych zdarzało się w latach 1997 -1998).

III. Jeżeli etiologia dolegliwości była urazowa terapia przebiega dłużej.

IV. Stosowanie igłoterapii w leczeniu ostrych stanów spowodowanych przepukliną krążka międzykręgowego jest wg obserwacji autora ryzykowne, gdyż może wywołać silną reakcję pozabiegową.

V. Mobilizacje stref komórkowo - bólowych jest godna uwagi, ale raczej w stanach przewlekłych. W stanach ostrych można ją robić co 3-ci dzień. Lecz istnieje ryzyko dużej reakcji pozabiegowej.

VI. Poizometryczna relaksacja mięśni przynosi pozytywne rezultaty , zwłaszcza gdy wykonuje ją terapeuta lub osoba pomagająca. Wykonywana w autoterapii może przynieść efekt odwrotny, gdyż chory często wykonuje ją w sposób nieodpowiedni.

VII. Chorzy, zwłaszcza z okresu 2000 -2006 byli zachęcani do wizyty kontrolnej lub kontroli telefonicznej po 6 i 12 miesiącach, aby stwierdzić dalekie skutki terapii.

VIII. Prawie wszyscy kontrolowani pacjenci mieli możliwość powrotu do pracy w wykonywanym zawodzie, nie mając żadnych dolegliwości bólowych w leczonym obszarze kręgosłupa.

IX. Objawem, który występował u niemal 100% pacjentów był nie ustępujący nawet na chwilę ból, jedynie co się zmieniało to jego natężenie.

X. Jeżeli dolegliwość miała swój początek przed 25 rokiem życia leczenie było najtrudniejsze i trwało najdłużej.

XI. Terapia metodami stosowanymi przez autora wymaga dalszych badań i pełniejszej weryfikacji z użyciem grupy kontrolnej. Nie było to możliwe do wykonania przez autora gdyż obserwacja była prowadzona w warunkach gabinetu prywatnego.


	« Wstecz Obserwacja chorych z przepukliną krążka międzykręgowego leczonych manualnie, lekami homeopatycznymi i organopreparatami Słowa kluczowe: Rwa klulszowa przepuklina krążka międzykręgowego medycyna manualna homeopatia, organopreparaty dyskopatia Streszczenie: Autor przedstawił 10 - letnią obserwację leczenia chorych z rzeczywistą przepukliną krążka między - kręgowego. Wszyscy pacjenci zakwalifikowani do obserwacji oprócz klinicznych objawów w/w schorzenia (rwa kulszowa, bóle kręgosłupa lędźwiowego, bóle kręgosłupa szyjnego, bóle krzyża i inne) dysponowali potwierdzeniem w badaniach obrazowych NMR bądź TK. Chorzy zostali zróżnicowani ze względu na płeć i wykonywany zawód. Pacjenci leczeni byli metodami terapii manualnej, lekami homeopatycznymi oraz organopreparatami. Wiodącym wnioskiem obserwacji jest to, że skojarzenie w/w metod terapeutycznych w postępowaniu leczniczym przynosi znaczną poprawę i może stać się alternatywą dla innych form terapii, w tym także dla postępowań operacyjnych. Obserwacją objęto 286 osób leczonych w gabinecie autora w latach 1997 - 2006. Wśród badanych 45% stanowiły kobiety a 55% mężczyźni. Do obserwacji zakwalifikowano chorych z objawami klinicznymi przepukliny krążka międzykręgowego, którzy mieli potwierdzenie w/w rozpoznania badaniami TK lub NMR. Procentowy podział pacjentów ze względu na rodzaj wykonywanej pracy: - fizyczna ciężka: 23,42% - fizyczna średnio-ciężka: 21,67% - umysłowa w ruchu: 17,83% - biurowa siedząca: 14,33% - górnik: 7,00% - fizyczna lekka: 5,60% - kierowca: 4,90% - nauczyciel: 2,80% - sprzedawca: 1,75% - suwnicowy: 0,70% Metody terapii: zabiegi manipulacyjne na stawach krzyżowo - biodrowych, na stawach kręgosłupa, mobilizacje czynne kręgosłupa lędźwiowego w kierunkach niebolesnych, przebywanie w pozycji odciążającej niebolesnej, mobilizacje stref komórkowo - bólowych igłoterapia więzadeł nadkolcowych, leki homeopatyczne pojedyncze i kompleksowe oraz homeopatyczne rozcieńczenia organopreparatów ze świni. Omówienie i wyniki: Obserwacją objęto 286 chorych. 268 stanowili chorzy z przepukliną w lędźwiowym odcinków kręgosłupa. 18 chorych z przepukliną zlokalizowaną w szyjnym odcinku kręgosłupa. Wyniki terapii: - chorzy, u których odnotowano poprawę lub całkowite ustąpienie dolegliwości: 94,10% - chorzy, u których nie odnotowano poprawy: 5,90% Wśród 269 chorych, u których zanotowano poprawę byli chorzy, którzy przeszli cały proponowany im cykl terapeutyczny i uzyskali ustąpienie dolegliwości, umożliwiające im powrót do pracy zawodowej, na poprzednio zajmowanych stanowiskach (o ile pracowali zawodowo). Część chorych nie przeszła całego cyklu terapeutycznego i w dokumentacji odnotowano 3 -4 wizyty kontrolne, w których podawali stale postępującą poprawę w bólu kręgosłupa lędźwiowego, bólach krzyża i ustąpienie objawów rwy kulszowej, co zostało też potwierdzone badaniem fizykalnym (zwiększenie zakresu ruchów w leczonym obszarze kręgosłupa i podwyższenie się próby Lasegu'a). Chorzy ci, z sobie wiadomych przyczyn , nie zjawiali się celem dokończenia terapii. Zaobserwowano, że jednym z symptomów poprawy, który pojawił się w ok. 60% przypadków było osłabienie, a następnie ustąpienie bólu z następowym pojawieniem się uczucia zdrętwienia w chorej kończynie. Chorzy byli leczeni od 1 do 22 miesięcy w/w metodami. Czas po jakim pojawiała się poprawa stanu zdrowia zależny był od czasu, jaki upłynął od początku choroby do momentu wprowadzenia leczenia. - Jeżeli chory zgłosił się w 1 miesiącu choroby poprawa następowała po 1-2 tygodniach a ustąpienie dolegliwości po 3-8 tygodniach. - Jeżeli chory zgłosił się w 2-6 miesiącach choroby , poprawa pojawiła się 2-4 tygodnie a ustąpienie dolegliwości w 2-6 miesiącu. - Jeżeli chory zgłosił się do lekarza po okresie dłuższym niż pół roku, poprawa pojawiła się w 3-8 tygodniu leczenia a objawy ustąpiły po 4-22 miesiącach. Wnioski: I. Skojarzenie w/w metod terapii jest godne polecenia i może w wielu przypadkach uchronić chorego przed zabiegiem operacyjnym. II. Skuteczność i czas trwania terapii zależy od : - okresu jaki upłynął od początku dolegliwości do momentu rozpoczęcia leczenia - doświadczenia terapeuty (większość niepowodzeń terapeutycznych zdarzało się w latach 1997 -1998). III. Jeżeli etiologia dolegliwości była urazowa terapia przebiega dłużej. IV. Stosowanie igłoterapii w leczeniu ostrych stanów spowodowanych przepukliną krążka międzykręgowego jest wg obserwacji autora ryzykowne, gdyż może wywołać silną reakcję pozabiegową. V. Mobilizacje stref komórkowo - bólowych jest godna uwagi, ale raczej w stanach przewlekłych. W stanach ostrych można ją robić co 3-ci dzień. Lecz istnieje ryzyko dużej reakcji pozabiegowej. VI. Poizometryczna relaksacja mięśni przynosi pozytywne rezultaty , zwłaszcza gdy wykonuje ją terapeuta lub osoba pomagająca. Wykonywana w autoterapii może przynieść efekt odwrotny, gdyż chory często wykonuje ją w sposób nieodpowiedni. VII. Chorzy, zwłaszcza z okresu 2000 -2006 byli zachęcani do wizyty kontrolnej lub kontroli telefonicznej po 6 i 12 miesiącach, aby stwierdzić dalekie skutki terapii. VIII. Prawie wszyscy kontrolowani pacjenci mieli możliwość powrotu do pracy w wykonywanym zawodzie, nie mając żadnych dolegliwości bólowych w leczonym obszarze kręgosłupa. IX. Objawem, który występował u niemal 100% pacjentów był nie ustępujący nawet na chwilę ból, jedynie co się zmieniało to jego natężenie. X. Jeżeli dolegliwość miała swój początek przed 25 rokiem życia leczenie było najtrudniejsze i trwało najdłużej. XI. Terapia metodami stosowanymi przez autora wymaga dalszych badań i pełniejszej weryfikacji z użyciem grupy kontrolnej. Nie było to możliwe do wykonania przez autora gdyż obserwacja była prowadzona w warunkach gabinetu prywatnego.